یادمه یه روز یکی گـ ـ ـ ـفت:

"به تو تقديم ميكنم تمام احساسات دورنم را كه مشتاقانه تو را طلب ميكنند.

به تو تقديم ميكنم لحظه لحظه هاي دلتنگي ام را كه به وسعت تمام روزهايي

است كه بي تو سركردم.

وبه تو تقديم ميكنم عشق را كه در تپشهاي قلبم و دراشتياق چشمان هميشه

منتظرم يافتم.

اين ارزشمندترين هديه من به توست گوشه اي از قلبت پناهش ده وبا

خورشيد مهرباني ات نگهبانش باش. هميشه در خاطرم خواهي ماند"

ولی حالا . . .

اون آدم دیگه احساس براش معنی نداره

دلتنگی رو با بی مروتی و بی رحمی زنده به گور کرده

چشمان پر اشتیاق سابقش رو که روزی دنیای من بود و بی می وشراب مستم

می کرد و به واسطه ی هر پلک زدنش نفس می کشیدم،حالا روی همه چیز بسته

حتی نمی خواد دیگه منو به عنوان یک رهگذر به خاطر بیاره

وفکر می کنه که مجبوره برای سلامتیم خوشحال باشه.

نــ ـ ـ ـه. . .

ابدآ مجبور نیستی

پس در آخر،تقدیمی ها در نهایت احترام و عزت پیشکش خودت.

من هدیه ی با منت نمی خوام...

-<-@          -<-@          -<-@          -<-@          -<-@          -<-@          -<-@